Útskrift Tækniskólans vorið 2026

Útskrift Tækniskólans vorið 2026 fór fram í Silfurbergi í Hörpu laugardaginn 30. maí.

Að þessu sinni voru útskriftarathafnirnar tvær og ríkti hátíðleg stemning þegar stoltir nemendur tóku við útskriftarskírteinum sínum. Alls útskrifuðust 460 nemendur af 34 ólíkum námsbrautum.

Venju samkvæmt settu nemendur skólans sinn einstaka svip á dagskrána.

Júlía Rós Kristinsdóttir, nemandi á hönnunar- og nýsköpunarbraut og sigurvegari söngkeppni Tækniskólans 2026, flutti lögin ,,Ég lifi í draumi” og ,,Söngur um lífið” við fyrri athöfnina.

Við seinni athöfnina flutti Helga Lilja Eyþórsdóttir, útskriftarnemandi af tölvubraut hönnun, lögin „Vegir liggja til allra átta“ og „Samferða.“

Stolt af öflugu og fjölbreyttu skólasamfélagi

Hildur Ingvarsdóttir, skólameistari Tækniskólans, flutti hátíðarræður við báðar útskriftarathafnir dagsins. Í ávörpum sínum fór hún yfir fjölbreytt og lifandi starf skólaársins og sýndi myndir sem veittu innsýn í skólastarfið.

Hildur rifjaði upp fjölmargar sýningar, keppnir, samstarfsverkefni og afrek nemenda af öllum brautum Tækniskólans. Með myndum og frásögnum leiddi hún gesti í gegnum það öfluga starf sem einkennir skólann og þann metnað, sköpunarkraft og dugnað sem nemendur hafa sýnt á skólagöngunni.

Hildur sagðist ávallt fyllast stolti er hún stæði á sviði Hörpu á útskriftardegi og horfði yfir fjölbreytt, samheldið og umhyggjusamt skólasamfélag Tækniskólans.

Í ræðu sinni lagði hún jafnframt áherslu á það að þótt sigrar og verðlaun veki verðskuldaða athygli séu það oft hversdagslegu sigrarnir innan veggja skólans sem skipti mestu máli.

„En allra mikilvægustu hlutirnir nást sjaldnast á mynd – en það eru hinir hversdagslegu en mikilvægu áfangar sem nást þegar nemendur eflast, eignast góða vini, setja sér markmið og ná þeim.“

Þá ræddi Hildur þær áskoranir sem nemendur standa frammi fyrir í upplýsingaheimi þar sem erfitt væri að greina á milli hvað væri satt og alvöru og hvað ekki.  Hún hvatti nemendur til að nýta gervigreindina til góðs en ekki ills, rækta mennskuna og sýna alúð, mæta fjölbreytileika samfélagsins af víðsýni og vera framsækin til góðra verka en gildi Tækniskólans eru einmitt: alúð – framsækni – fjölbreytileiki.

Að lokum þakkaði hún nemendum, starfsfólki og aðstandendum fyrir framlag þeirra til skólasamfélagsins og óskaði útskriftarnemendum velfarnaðar í næsta áfanga lífsins.

Hátíðarræða fyrri athöfn.
Hátíðarræða seinni athöfn.

„Maður má nefnilega aldrei hætta að læra.“

Andri Páll Guðmundsson, útskriftarnemandi í múraraiðn, flutti ávarp við athöfnina þar sem hann fór yfir námsferil sinn á léttum og persónulegum nótum. Hann rifjaði meðal annars upp hvernig hann hafði misst af fyrstu viku námsins þar til að Þráinn kennari hans hafði samband og hvatti hann til að mæta í skólann, samtal sem hann segir hafa reynst afar afdrifaríkt fyrir framtíð sína.

Í ræðunni sagði Andri námið hafa veitt sér tækifæri til að kynnast fjölbreyttum hópi fólks og læra af bæði samnemendum og kennurum. Hann lagði áherslu á að námi og þekkingarleit lyki aldrei og hvatti útskriftarnemendur til að vera ávallt opnir fyrir nýrri reynslu og lærdómi.

„Maður má nefnilega aldrei hætta að læra, sagði Andri og vitnaði jafnframt í orð afa síns um mikilvægi þess að halda í auðmýkt og gera sér grein fyrir því að það sé alltaf hægt að bæta við sig þekkingu og færni.

Andri minnti á mikilvægi dugnaðar og jákvæðs viðhorfs til allra verkefna lífsins. Hann hvatti nemendur til að leggja sig fram í öllu sem þeir tækju sér fyrir hendur.

„Ef maður mætir á hverjum einasta degi með því hugarfari að vilja læra og leggja sig fram, þá kemst maður á leiðarenda. Ég og samnemendur mínir höfum lagt okkur fram og þess vegna stöndum við hér í dag.“

Að lokum þakkaði Andri kennurum, Gunnari skólastjóra, samnemendum, fjölskyldu og vinum fyrir stuðninginn á námsleiðinni og endaði ræðuna á þessum skemmtilegu orðum:

„Nú ætla ég að hætta að blaðra, kaffitíminn er búinn. Vöknum á morgun, spyrjum okkur hvernig við ætlum að vera dugleg, og höldum áfram að læra á hverjum degi.“

Framtíðin bíður með opnum örmum

Alexandra Sif Galgana, útskriftarnemandi á hönnunar- og nýsköpunarbraut, flutti einlæga ræðu við fyrri athöfnina þar sem hún sagði frá eigin reynslu af því að takast á við áskoranir og yfirstíga hindranir á námsferlinum. Hún rifjaði upp hvernig hún hafði glímt við ýmsa erfiðleika á grunnskólaárum og síðar fengið stuðning frá kennurum, námsráðgjöfum og sérfræðingum sem hjálpuðu henni að finna styrkleika sína og öðlast trú á eigin getu.

Í ræðunni lagði Alexandra áherslu á mikilvægi þess að gefast ekki upp þrátt fyrir að á móti blási og minnti samnemendur sína á að hindranir væru oft tækifæri til þess að vaxa og þroskast.

„Munum bara að hindranir eru ekki settar fyrir okkur til að stoppa okkur, heldur móta þær okkur, styrkja og hjálpa okkur að finna út hvað við virkilega viljum og skiptir okkur máli. Ég vona að þið nýtið tækifærið núna og staldrið aðeins við og hugsið um það sem þið getið verið stolt af, því við höfum jú öll eitthvað til að vera stolt af.”

Alexandra þakkaði Þórdísi námsráðgjafa og kennurum í hönnunar- og handverksskólanum sérstaklega fyrir fagmennsku, þolinmæði og þá trú sem þau hefðu sýnt nemendum sínum.

„Þið hafið kennt okkur meira en bara fögin, þið hafið kennt okkur að treysta á eigin rödd, að skapa, að hugsa út fyrir kassann og gefast aldrei upp. Allt þetta gerðuð þið af alúð og án þess að láta okkur upplifa að þið væruð yfir okkur hafin. Þvert á móti voruð þið frekar eins og jafningjar sem vilduð miðla ykkar kunnáttu og reynslu og mörg hver gátum við litið á bara sem vini sem við berum mikla virðingu fyrir.“

Að lokum óskaði Alexandra samnemendum til hamingju með áfangann og hvatti þá til að horfa björtum augum til framtíðarinnar sem nú biði þeirra með opnum örmum.

Allir vegir færir að lokinni útskrift

Helga Lilja Eyþórsdóttir, útskriftarnemandi á tölvubraut hönnun, söng við seinni útskriftarathöfn. Helga ólst upp í Danmörku fyrstu sex ár ævi sinnar áður en hún flutti í Seljahverfi í Breiðholti þar sem hún hefur búið síðan.

Að lokinni grunnskólagöngu við Seljaskóla valdi hún tölvubraut hönnun enda hafði hún lengi haft áhuga á bæði stærðfræði og skapandi greinum. Hún segir skapandi fögin hafa staðið upp úr í náminu, sérstaklega ljósmyndun, en jafnframt hafi sterkur vinahópur og öflugt félagslíf gert skólagönguna sérstaklega góða.

Helga tók virkan þátt í leiklistarklúbbi skólans og söngkeppninni Átótjúninu öll þrjú námsárin. Hún segir þátttöku sína í leiklistarklúbbnum hafa verið með því skemmtilegasta sem hún gerði á menntaskólaárunum.

„Leiklistin var frábær. Hún hjálpaði mér að opna mig og losna við feimni. Þar fær maður hvatningu til þess að láta ljós sitt skína sem varð einmitt til þess að ég fór að syngja.“

Þrátt fyrir að hafa byrjað að syngja á menntaskólaárunum hefur tónlistin fylgt Helgu frá unga aldri. Hún hóf tónlistarnám sex ára gömul og hefur undanfarin ár lagt stund á sellónám og hyggst taka framhaldspróf á hljóðfærið í haust. Söngnám hóf hún hins vegar ekki fyrr en í febrúar á þessu ári.

Við útskriftina flutti Helga lögin „Vegir liggja til allra átta“ og „Samferða.“ Hún segir lagavalið hafa tengst vel þeim tímamótum sem útskriftin markar.

„Mér fannst lagið „Vegir liggja til allra átta“ passa vel við tilefnið, því þegar við útskrifumst eru allir vegir færir. Ég valdi lagið „Samferða“ þar sem ég kann það vel, en titillinn passar líka við þann tíma sem við höfum átt saman og verið samferða í gegnum þennan kafla lífsins.“

Aðspurð hvernig það legðist í hana að syngja í Hörpu á útskriftardaginn sinn sagðist hún finna fyrir nokkurri spennu.

„Ég var svolítið stressuð en það er gott að prófa hluti sem eru ógnvænlegir en gefandi. Ég hef allavega sungið í Hörpu núna,“ segir hún glöð.

Eftir útskrift stefnir Helga á nám í rafvirkjun við Tækniskólann. Hún hefur lengið unnið með afa sínum sem starfarði sem rafvirki og segir áhugann á faginu kviknað þar. Í janúar stefnir hún síðan í lýðháskóla í Danmörku með áherslu á tónlist og skapandi greinar.

Við getum meira en við höldum

Daníel Snær Rodriguez, útskriftarnemandi á tölvubraut, flutti ræðu fyrir hönd útskriftarnemenda við síðari athöfnina. Í ávarpi sínu rifjaði hann upp sín fyrstu kynni af Tækniskólanum og ákveðna óvissu sem margir nemendur kannast við þegar þeir hefja nám í nýjum skóla. Hann sagði árin í Tækniskólanum ekki aðeins hafa kennt nemendum faglega þekkingu heldur einnig hjálpað þeim að kynnast eigin styrkleikum, læra að vinna með öðrum og takast á við krefjandi verkefni.

„Það sem stendur mest upp úr fyrir mér er að þessi ár hafa sýnt okkur að við getum meira en við höldum, og við ættum að taka það hugarfar með okkur í framtíðina. Við höfum öll lent í verkefnum, prófum eða tímabilum sem virtust yfirþyrmandi, en samt fundið leið í gegnum þau. „Þetta reddast” getur alveg verið ágætur hugsunarháttur. Við komumst í gegnum menntaskólann saman og ég veit að við munum líka takast á við það sem framtíðin ber í skauti sér.“

Daníel lagði áherslu á mikilvægi kennara og stjórnenda skólans sem hann segir hafa sýnt nemendum einlægan skilning,  fagmennsku, sveigjanleika og vilja til að hjálpa þeim að ná árangri.

Í ræðunni fjallaði hann einnig um hraðar samfélagsbreytingar og tækniþróun og þau tækifæri sem bíði ungs fólks í framtíðinni. Hann sagði útskriftarnemendur vel í stakk búna til að takast á við verkefni framtíðarinnar.

„Og þó við vitum kannski ekki nákvæmlega hvert lífið mun leiða okkur næst, þá held ég að við séum betur undir það búin en við gerum okkur grein fyrir. Við erum kynslóð sem hefur alist upp á tímum þar sem heimurinn breytist hraðar með hverju árinu sem líður, og ég held að það muni reynast okkar stærsti styrkleiki. Við erum vön að læra nýja hluti hratt, aðlagast breytingum og finna skapandi lausnir.“

Að lokum óskaði Daníel samnemendum sínum til hamingju með áfangann. Hann lauk ræðu sinni á léttu nótunum og sagði útskriftarárganginn einn þann glæsilegasta sem skólinn hefði séð, bæði er varðar árangur og útlit, við mikinn fögnuð og hlátur viðstaddra.

Vildi prófa eitthvað nýtt og öðruvísi

Þóra Guðmundsdóttir, útskriftarnemandi í rafvirkjun, segist fljótt hafa fundið sig í náminu þrátt fyrir að hafa ekki vitað mikið um fagið þegar hún hóf nám. Þóra er fædd og uppalin í í Kópavogi og gekk í Vatnsendaskóla. Strax að loknum grunnskóla ákvað hún að skrá sig í rafvirkjun við Tækniskólann.

„Mig langaði að prófa eitthvað nýtt og öðruvísi. Ég var ekki mjög hrifin af hefðbundnu bóknámi í grunnskóla og þegar Rafmennt kynnti námið fyrir okkur á grunnskólakynningu fannst mér þetta strax hljóma spennandi,“ segir hún.

Þóra segist upphaflega hafa stefnt á nám í Fjölbrautaskólanum í Garðabæ en ákveðið á síðustu stundu að láta reyna á rafvirkjunina.

„Ég fór ein inn í þetta nám og þekkti engan í skólanum. En mér fannst þetta strax alveg geggjað.“

Karlar eru enn í talsverðum meirihluta í rafvirkjun en Þóra segir reynslu sína afar jákvæða.

„Ég mæli hiklaust með þessu námi. Þetta er ekki jafn ógnvekjandi og fólk heldur oft og mér finnst þetta bara eðlilegasti hlutur í heimi, að vinna á svona karllægum vinnustað.“

Hún segir góða stemningu hafa myndast meðal nemenda og hún hafi kynnst fullt af frábæru fólki í náminu.
Þóra starfar nú hjá Rafvolt samhliða því að undirbúa sig fyrir sveinspróf og ljúka stúdentsprófi í fjarnámi. Hún segir að eftir að hún byrjaði í rafvirkjun hafi hún öðlast nýja sýn á iðnnám.

„Ef ég væri að velja aftur myndi ég alltaf fara í iðnnám. Þetta hentar mér miklu betur en hefðbundið bóknám.“

Að útskrift lokinni hyggst Þóra halda áfram að afla sér menntunar. Hún stefnir á iðnmeistararéttindi og framhaldsnám sem nýtist henni samhliða rafvirkjuninni. Áður en að því kemur langar hana að gefa sér tíma í að ferðast um heiminn.
Þegar hún er spurð um framtíðardrauminn stendur svarið ekki á sér.

 „Draumurinn er að reka mitt eigið fyrirtæki og hafa frelsi til að taka að mér fjölbreytt verkefni.“

Ákvað fimm ára að verða smiður

Hans Haraldsson, útskriftarnemandi í húsgagnasmíði, segist hafa vitað frá unga aldri hvert hann stefndi. Hann er uppalinn í Fossvogi og æfði handbolta með Víkingi um árabil.

„Ég var fimm ára þegar ég vissi að ég ætlaði að verða smiður,“ segir Hans sem ólst upp við að smíða ýmis verkefni með föður sínum og afa og útbjó sér eigin smíðaaðstöðu í bílskúrnum heima áður en hann hóf nám.

Hans lauk fyrst námi í húsasmíði við Tækniskólann og varð Íslandsmeistari í greininni aðeins 19 ára gamall. Aðspurður segir hann reynsluna hafa kennt sér að vinna undir álagi þegar mikið liggur við.

Þrátt fyrir að hafa þegar lokið sveinsprófi í húsasmíði ákvað Hans að halda áfram í námi og ljúka einnig húsgagnasmíðinni. Upphaflega hafði hann ætlað sér beint í húsgagnasmíði eftir grunnskóla en þar sem bekkurinn var lítill og félagar hans skráðu sig í húsasmíðina ákvað hann að fara þá leið fyrst.

Hans segir greinarnar tvær eiga margt sameiginlegt en í húsgagnasmíði sé meiri áhersla lögð á fagurfræði, hlutföll og fínsmíði. Þá hafi námið jafnframt aukið áhuga hans á vandaðri hönnun og þeim smáatriðum sem smiðsaugað taki sérstaklega eftir.

Aðspurður hvort grunnurinn úr handboltanum hafi nýst honum á námsferlinum segir Hans að keppnisskapið og metnaðurinn hafi fylgt sér inn í námið.

Hans segir húsgagnasmíðina fjölbreytt fag og verkefnin fjölbreytt og fátt eins skemmtilegt og að takast á við nýjar áskoranir.

Eftir útskrift tekur Hans sveinspróf í húsgagnasmíði og stefnir svo á að halda áfram störfum í báðum fögum. Stefnan er svo tekin á meistaraskólann. Framtíðardraumurinn er að reka sitt eigið fyrirtæki þar sem hann getur sameinað húsa- og húsgagnasmíði með áherslu á sérsmíði og fínsmíði.

Hans hvetur ungt fólk sem hefur áhuga á verklegu námi til að skoða þann möguleika.

„Af hverju ekki að prófa? Þetta er mjög gefandi nám og starf.“

Hans segist líta ánægður til baka á námsárin í Tækniskólanum.

„Ég gæti eiginlega ekki verið ánægðari. Kennararnir eru frábærir, aðstaðan til fyrirmyndar og þetta hefur verið virkilega skemmtilegur tími.“

Draumurinn að þróa róbota

Stefan Erlendur Ívarsson, útskriftarnemandi á K2, tækni- og vísindaleið, er uppalinn í Garðabæ og gekk í Sjálandsskóla áður en hann hóf nám við Tækniskólann. Samhliða náminu hefur tónlist skipað stóran sess í hans lífi en Stefan hefur leikið á trompet í 11 ár og spilar meðal annars með Lúðrasveit Reykjavíkur og Ungfóníunni.

Þrátt fyrir að hafa lengi stefnt á nám við annan menntaskóla breyttust áformin eftir heimsókn á opið hús Tækniskólans.

„Ég var staðráðinn í að fara í annan skóla og síðan í verkfræði. Þegar ég kom á opið hús skipti ég hins vegar um skoðun og sótti um á K2. Mér fannst stærðfræði alltaf skemmtilegasta fagið í grunnskóla og ég hafði líka mjög gaman af lokaverkefnum í grunnskóla sem snéru mikið að verkefnavinnu. Þegar ég heyrði af því hversu stór þáttur verkefnavinna væri í náminu fann ég að þetta væri rétta brautin fyrir mig,“ segir hann.

Aðspurður hvað standi helst upp úr frá skólagöngunni nefnir Stefan fyrst og fremst samheldinn hóp bekkjarfélaga og öfluga kennara.

„Við mynduðum góðan og náinn hóp og kennararnir voru mjög stuðningsríkir og alltaf tilbúnir að útskýra.“

Stefan segir námið hafa kennt sér mun meira en það sem er að finna í námsskránni.

„Ég hef lært að vera ekki feiminn við að elta draumana. Það hljómar kannski furðulega en það er raunverulega þannig.  Ástæðan er sú að kennararnir hvöttu okkur til að taka þátt í fjölbreyttum verkefnum og grípa alltaf tækifærin sem buðust. Við höfum tekið þátt í alls konar skemmtilegum viðburðum og ferðalögum í tengslum við námið.“

Eftir útskrift stefnir hann á verkfræðinám, annaðhvort í hátækniverkfræði eða rafmagns- og tækniverkfræði við Háskólann í Reykjavík eða Háskóla Íslands. Að því loknu er stefnan tekin á meistaranám í háskóla erlendis. Þá er draumurinn skýr: að vinna að róbotum hjá Nasa eða SpaceX.

Ljósmyndir tóku Haraldur Guðjónsson Thors og Heiða Rún Guðmundsdóttir.

Einstaklingsmyndir og fleiri ljósmyndir frá athöfninni munu birtast á Flickr síðu Tækniskólans á næstu dögum.

Hér má sjá upptöku af útskrift Tækniskólans á vorönn 2026.

Tækniskólinn óskar útskriftarnemendum hjartanlega til hamingju með áfangann.